Cimnastik sınawında boynum tutuldu dedim şimdi de ortaya kendini bileğim attı!! artık kızdığım, kırıldığım nokta canımın yanması değil... bugün size ne güzel araştırdığım yeni forma girme taktiklerini sunucaktım! ama öyle sinirlendim ki bu duyguyu atlatamadan değil form listesinden voleyboldan bile bahsedemem!üffff... hayatımda olan insanlar neden böyleler ki?yoksa herkes böylede ben mi daha kimseyi tanıyamadım!! daha geçen gün ennn yakıınnn arkadaşım olduğunu sandığım insanın ona değer werip paylaştığım bütün sırlarımı gidip "çok değer werdiğim" başka bi insana anlattığını we onunda bu yüzden hayatımdan çıktığını öğrendim! anneme "anne"diye hitap eden derya(yani enn yakın arkadaşımm!!) bütün bunları yapıp bana hala '-seni özledim ' diye mesaj atabiliyor!!!
kendimi yuh artık demekten alıkoyamadım. başka bi noktada tabi "çok değer werdiğim" insanın neden onu dinlediği?olayın ortasında tam da ben warken! neyse artık... çok düşündüm bu olayı nasıl çözümlerim diye! ilk önce yüzleştirsem mi ikisini dedim! sonra farkettim ki içimde ikisi içinde sewgiye dair kırıntı bile kalmamış, wazgeçtim... ayrılığın çanları bizim için çoktan çalmış en geç duyan ben olmuşum :(
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)
).jpg)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder